اي کاش همه‏ي آنچه در ذهن‏ها مي‏گذشت يکجا بي‏گزندِ انديشه جشني بپا مي‏‏ساختند ، تا بهره‏اي بي‏کران عايدمان گردد. اي کاش تمامي کلمات بر روي صفحه‏ي سفيد روزگار نقش‏هاي ماندگار مي‏ساختند بي‏ترس از آنچه نگارشش مي‏خوانيم ، اي کاش تمامي قالب‏ها(غالب‏ها) را کناري مي‏گذاشتيم و وزن‏ها از ياد مي‏برديم. اي کاش تمامي قلمها دردِ ناگفته‏هايِ محبوس در سينه‏شان را برملا سازند تا ناگفته‏اي مجال حضورش نبودي. اي کاش ما را روزگار قبايِ غفلت و فراموشي نمي‏پوشانيد تا نام پدرانِ خويش از ياد نمي‏برديم و هزاران هزار اي کاش ديگر.

آرام را بي‏قراري و اميد را انتظار بي‏پايان نبودي و مرا دردِ فردا نخوردي.